Gozo 2001

 

Het was best een onprettige ervaring.

 

Ik heb gedoken in Malta (Gozo) en door omstandigheden op de limiet uitgekomen. Ik dook mee met een groep Duitsers. Aan het einde van de duik kreeg ik kramp in mijn been. De hele groep bestond uit dive-masters en die riepen alleen maar dat ik kramp had en hebben mij laten lopen om van de kramp af te komen.

 

Na een kwartier hebben ze me in een auto geladen en naar het ziekenhuis gebracht. Daar kregen ze op hun falie van de dokter die me zuurstof heeft gegeven. Ik kon toen luchtfietsen met mijn benen maar voor de zekerheid ben in naar het ziekenhuis op Malta gevlogen. In de helikopter ging het helemaal mis. Ik had toen geen gevoel meer in mijn beide benen. Ik ben vervolgens direct voor een sessie van 8 uur in de decotank gegaan en kon na afloop met behulp van de dokter op mijn benen staan. Werd terug op zaal gelegd en ik voelde de verlamming weer opkomen. De dokter meldde dat hij een priester ging halen want hij kon niets meer voor me doen. De verlamming hield op bij mijn middenrif en de daaropvolgende dagen ben ik iedere dag in de decotank geweest.

 

Na 16 dagen kon ik een beetje lopen en ben ik teruggebracht naar Nederland.

 

In Nederland ben ik tegen een muur van onwetendheid opgelopen bij de artsen. Ik heb een keer contact gehad met Den Helder maar dat contact was uiterst onvriendelijk en ik kreeg niet de indruk dat ze me konden helpen. Ik heb mezelf maar gerevalideerd met af en toe hulp van een fysiotherapeut. Dit proces heeft nu in totaal 5 jaar geduurd. In het kort kan ik het samenvatten dat artsen niets snappen van de gevolgen van de decompressieziekte. (problemen met mijn lever, darmen, nieren, gestoord gevoel in mijn benen, voeten, overgevoelige huid etc etc). 

 

Uiteindelijk heb ik een neuroloog gesproken die mijn ervaringen herkende als zijnde de logische gevolgen van een partiële dwarslaesie en hierover naar mijn verzekering een rapport heeft geschreven. Mijn herstel bestaat uit golfbewegingen. Soms gaat het een tijdje goed, dan krijg ik weer veel pijn en als de pijn weer weggaat, heb ik weer een beetje meer hersteld gevoel terug. Het probleem is wel dat de “slechte” nu zo’n 4 a 6 maanden duren en ik dan maar 3 tot 5 uur slaap per nacht.

 

Ander nieuws is wel dat ik 6 maanden na mijn ongeluk weer ben gaan duiken (maximaal 1 per dag onder begeleiding van een instructeur) en dat gaat goed.

 

Eens verslaafd, altijd verslaafd aan duiken.

 

Wegens privacy redenen is de identiteit niet bekend gemaakt.