Wat volgt is enigszins langs mij heengegaan. Ik werd om 13:00 naar de OK gereden en overgeplaatst naar een wat smal bed. Het ging niet zo soepeltjes want ik was wat onzeker in de benen en hersenen. Tenminste zo heb ik het ervaren. Ik zag een meneer rechts van mij met een groen mutsje dus dat moet Dr. Kahmann wel zijn geweest, hoewel ik zelf ook een groen iets op had :).. Ik hoor de anesthesist zeggen….ohhh die hebben wij zo onder zeil en op dat moment ging bij mij * knip *  het licht uit.  Naar ik later begrepen heb, heb ik nog liggen praten met Dr. Kahmann en was ik gewoon bij kennis. Ik hoop dat ik geen nonsens heb uitgekraamd of lelijke dingen heb gezegd want ik kan mij het algeheel niet meer heugen.
Ik viel met een glimlach op het gezicht vlot in slaap (is mij verteld :)

Het volgende moment dat ik mij enigszins vaag bewust werd van mijn omgeving stond de klok precies 2 uur verder 15:00 en lag in de verkoever kamer. Ik had een wat omfloerste blik in mijn ogen en had moeite met helder kijken, ik had mijn brilletje alweer op. Of ik dat zelf heb gedaan een iemand anders….. geen enkel idee…. Later (wederom) naar ik heb begrepen wordt je wakker gemaakt en dat ging vlot, dan vragen ze je te hoesten,  hoesten? Hoesten? Ik kan het mij algeheel weer niet herinneren en wat andere zaken waarop je klaarblijkelijk wel reageert maar het korte termijn geheugen niet opslaat, laat staan het lange termijn!

Ik knipperde honderden keren met mijn ogen en wreef erin… vette bende op mijn ogen bespeurde ik. Bleek later dat ze bij dergelijke operaties de ogen niet afplakken om eventueel af en toe in de poppetjes van je nietsziende ogen te kijken. Om uitdroging van het oog tegen te gaan wordt het met een soort van vaseline ingevet. Vandaar dat wazige zicht…

Ik werd naar mijn idee van ontwaken binnen 5minuten terug gereden naar de afdeling, in realiteit lag ik daar al enige tijd bij te komen. Gevoel voor tijd is totaal verdwenen. Ik hoorde nog iemand zeggen, “Mv. Bastiaan  kan zo terug naar de afdeling hoor” en het volgende moment (vast weer een kwartier later) ging het bed rijden. De rit naar de afdeling toe weet ik ook niet meer te herinneren. Zo raar, slechts flarden blijven hangen.

Gordijntje ging weer dicht en de zuster vroeg of ik mijn pyjama aan wilde, ik dacht op dat moment, ohhh laat mij maar zo liggen…. Nee nee, pyjama aan straks komt je vriend en dan lig je er goed bij J naja goed, goed, halfbakken zou ik eerder zeggen, nee ik kwam niet op mijn voordeligst voor de dag op dat moment. In elk geval had Dr. Kahmann mij niet blauw achtergelaten! Op dat moment ervaarde ik ook geen pijn, slechts een zere keel en een droge mond.

Na veel geworstel met het operatie kleedje en pyjama aantrekken met infuus en al voelde ik mij niet zo best. Wil je nog een BH aan? (nog meer geworstel dacht ik) Nou vandaag maar even niet. De zuster zei, “ik zet het bed wat lager je ziet wat pips” zo voelde ik mij ook op dat moment. Ik had het overigens ook nogal aan de koude kant en er lagen al een molton, een laken en een deken over mij heen. De zuster bracht nog een deken en vouwde deze in vieren en legde deze over mij heen “ zo lekker warm” zei ze. Warm en zwaar!

Ik hoor haar weglopen en zeggen tegen een andere zuster, laten wij nu haar vriend even bellen.

Het tijdsbestek tussen dat Jeroen gebeld werd en dat hij er was is aan me voorbij gegaan. Ik lag alweer te snurken. Hij porde me wakker met, jawel, een kadootje!! Ah daar houden we van, zelf op dat moment! Inmiddels was het half 4. Ik was nog wat vaag in de bovenkamer en kreeg verdorie mijn kado niet open! Uiteindelijk heeft Jeroen het gedaan en het was een prachtig geel kussen met de tekst: Eenzaam "zon"der jou. Met een beertje erbij.

Even later kwam Dr. Kahmann nog even langs om mij te inspecteren en te vertellen hoe het gegaan was. Hij zei, “ik ben in de verkoever ook bij je geweest maar je zag er niet uit alsof je de informatie opsloeg” Uhh is dat zo? Er staat me niets van bij… verschrikkelijk hè? Zal je zien, midden in zijn verhaal en ik sluit mijn ogen nog maar even, lekker ongeïnteresseerd! Gelukkig weet ik het niet meer…:)

Alles was tot in de puntjes goed gegaan, een model operatie. Nu das fijn te horen. Vlot onder zeil, het hak en zaag werk ging uit de kunst en vlot weer in het land der levenden. Hij was trots op zijn gedane werk! Nou dan ben ik dat natuurlijk ook. De komende weken even alles waar je een rood hoofd van krijgt vermijden en dan komt het allemaal weer in orde!

Ik moest op een gegeven moment toch redelijk uit de broek…. Maar mag ik uit bed? Even de zuster gebeld, wil je de steek? Steek? Wegwezen ik ga niet op de steek. Ik ga eruit en op de gewone wc natuurlijk! (nuja zo natuurlijk ging dat niet ) Ze ging even een zo’n rijdend ding halen om het infuus aan op te hangen. Jeroen zocht mijn pyjamabroek erbij want om nou in den nieuwe onderbroek en alleen een pyjamajasje uit bed te gaan is ook weer zo wat.

Het lopen verliep wat gammel en wankel, maar mijn overbuuv zei, oohh kijk ze is al uit bed hoor. Terstond viel ik haast om maar de zuster en Jeroen hielpen mij. We hadden per kamer 1 douche en wc, dus gelukkig hoefde je niet heel de gang over. Zo daar zat ik op de wc. Klaar, goed en nu eraf.. hmmm hoe kom ik er weer af. Belachelijk kleine handelingen kosten de grootste inspanning. Gelukkig een wc met handgrepen aan weerszijden en Jeroen kwam mij al helpen. Meteen een bloedneus ontbrak er ook niet aan. Gauw weer dat bed in. Straks nog maar een keer eruit.

17:00 etenstijd. Eerst zou ik het pas om half 8 terug krijgen, het was nog te vroeg na de ingreep maar de zuster dacht daar anders over en kreeg ik bruine boterhammen met kaas en cervelaat worst. Jammie zat ik net op te wachten. Bij het rechtop gaan zitten werd ik al niet goed. Maar ik dacht och wieweet doet het me goed, ik was slapjes en al vanaf de nacht ervoor nuchter. . Verkeerd gedacht! Inmiddels ging Jeroen ook wat broodjes beneden halen zo konden wij samen dineren.

Ik deed een bruine boterham in 4 stukken met wat kaas en nam 1 stuk. Nog voordat Jeroen terug was met zijn diner had ik al in de gaten dat het tafeltje voor 2 vandaag niet ging lukken. Ik werd er op zijn zachts gezegd redelijk ellendig van. Zo had Jeroen terstond geen trek meer in zijn diner. De broodjes van Jeroen bleven onaangeroerd in het zakje voor een later moment,  en ik schoof mijn diner terzijde. Het enige wat restte waren mijn braakneigingen.

De zuster wilde mij iets via het infuus toedienen voor de misselijkheid, maar zolang ik niets meer tot mij nam dan kleine slokjes thee en water ging het best, dus nee laat al die medicijnen maar even zitten. Komt vanzelf wel weer in orde met me.

Tegen 20:00 was het bezoekuur voorbij en ging Jeroen naar zijn hotel. Hielp mij eerst nog even naar de wc en met het een beetje opfrissen.

Het hotel was niet spectaculair, kleine 1persoons rot kamer met een smal bed. Dan had ik het nog luxe met mijn bed welke op wel 6 verschillende manieren elektrisch versteld kon worden. De rest van de avond doorgebracht met kletsen met mijn overburen, deze zaten verdorie gewoon met antibiotica’s en morfine pompen aan de rosé!!, of ik ook wilde, nu na mijn diner perikelen leek mij dat niet verstandig! Later ben ik wat tv gaan kijken tot de laatste ronde van de zuster met het meten van de temperatuur (37gr), saturatie (99%) en bloeddruk.

Zo eens kijken of we wat kunnen slapen. Hmm niet echt, tis allemaal zo licht en vreemd natuurlijk. Deed geen oog dicht, en als ik een oog dicht deed schrok ik weer wakker van mijn eigen gesnurk! Wat moesten mijn kamer genoten wel niet denken. (die hebben overigens niets gehoord verzekerden ze mij de volgende ochtend). Inmiddels begon ik wat pijn  te ervaren dus heb ik maar om wat pijnstilling gevraagd. Het infuus werd afgekoppeld, alleen het naaldje bleef zitten voor het geval dat. (resulteerde in een mooie blauw/groene plek :)

Tegen 02:00 werd er plots iemand bij ons op de kamer gelegd. Hups licht aan!  Een oudere man en die heeft de rest van de nacht liggen boeren en scheten liggen laten en een gezucht, gesteun en gevloek kwam er uit dat bed. Ik dacht nog, tjee straks denken de anderen dat ik lig  scheten te laten in mijn bed! Bleeh….. Voor zover van wat ik had kunnen slapen was het toen gedaan met de rust.

De klok ging zo traag vooruit als een naaktslak in winterslaap. Bij godsgratie was het eindelijk  tegen 07:00 Ik zette het bed wat rechter op en ervaarde dat ik mij rechtop, vanwege de druk op mijn gezicht, veel beter voelde dan plat liggend. Heb zelfs nog tot 8uur liggen slapen tot het ontbijtje kwam.

Weer bruine boterhammen met kaas en een eitje. Ik herinnerde mij de eetperikelen van het diner van de avond ervoor, maar ik had toch ook wel trek. Intussen was ik ruimschoots 32uur nuchter dus het werd wel eens wat.  1 broodje kaas en het ei bekwam mij goed dus dat was een teken dat het beter ging. Dat moest ook want stel dat ik niet naar huis mocht.

De controle kwam en de temperatuur was 36.5 de bloeddruk was goed en de saturatie 99%. Ik was heel de nacht al talloze malen om te plassen uit bed geweest dus dat ging ook vlot. Ik mocht naar huis!

De naald moest nog uit min arm worden gehaald maar ik kon niet wachten met douchen. Och met naald en al ben ik gaan badderen. Beetje vlug want van al die stoom en staand werd ik niet helemaal lekker. Gelukkig hangt er zo’n rood koord voor het geval dat maar dat was heus niet nodig. Lekker mijn gemakkelijke kleren aan, beetje make-up op en het haar fatsoenlijk. Zo ik was klaar om te vertrekken. Het was immers al half 9 en het infuus zat er nog in. Iets te voorbarig.

Jeroen lag nog in zijn nest toen ik hem sms’te of hij ook klaar was. Hij ging maar meteen eruit om te douchen, ontbijten en betalen en mij ophalen. De zuster kwam het infuus verwijderen en verder heb ik gezellig met mijn overburen zitten kletsen totdat Jeroen tegen tienen in het ziekenhuis was. We namen afscheid en we gingen huiswaarts met allerhande instructies en medicamenten voor de komende paar weken en een afspraak voor 2 maanden later.

Thuis gekomen ging het allemaal redelijk, er droop van alles uit de neus ik had redelijk wat pijn maar goed te onderdrukken met paracetamollen. Ik verschanste mij op de bank, dat zou buiten mijn bed de komende dagen mijn vaste stek worden en liet mij bedienen :)

Slapen was redelijk oncomfortabel, ik moest om de druk te vermijden het hoofdeinde hoog zetten en zodra ik ’s ochtends wakker werd ging ik eruit want rechtop functioneerde ik veel beter. Ik snurkte alsof ik 10 regenwouden aan het omzagen was, tot verschrikking van Jeroen en mijzelf ook want ik schrok er gemiddeld 20x per nacht zelf ook wakker van.

Ik zat helemaal vol vol vol. Er zaten aan weerszijden alginaat tampons in van 6cm lang 2 aan beide kanten en die lossen op naarmate de tijd vordert in een soort gelei (een soort van dooie naaktslak zeg ik maar)  Aliginaten worden onttrokken aan natuurlijk bruin zeewier en absorbeert het overmatig vloeistof  en vormt dan een gelei. Bij gelvorming vormt alginaat een vochtige laag in de wond die waarvan ze zeggen de genezing bevorderd. En een groot voordeel bij het eruit slurpen is dat het niet zit aangekoekt wat dus niet pijnlijk is tijdens het verwijderen!

Het flubberde na een paar dagen door mijn neus bij elke ademhaling. Ik durfde het er niet zelf uit te halen want ik wist toen nog niet hoe lang het was, stel je trekt 3meter mee naar buiten …  Ik kon een week niet door mijn neus ademen dus dat betekende een week snurken, een droge kurk als tong en met open mond eten (heel charming) maarja het was even niet anders!

9/1 kwam ik  terug bij Dr. Kahmann. Vraag nummer 1, kunnen die slakken eruit? Dat zullen we eens gaan proberen. Nou nou, je bent zuinig geweest, het zat er allemaal nog in!  Hij pakte een soort van stofzuigertje en slurpte links de tampon eruit. Het zag er werkelijk te goor voor woorden uit, vieze naaktslakken…. Rechts ging iets minder gemakkelijk, eentje zat nog redelijk vast en hij wilde er niet meer kracht op uitoefenen om het weefsel natuurlijk niet te beschadigen. 1 kant was nu heerlijk leeg en kon ik weer door ademen. Rechts komt vanzelf eruit, of via de neus dat je em uit snuit, of als je een keer flink de neus ophaalt, floep, slik je em in :). Hoe dan ook beide mogelijkheden kunnen geen kwaad!

Hij zei dat het nog wel wat geïrriteerd was maar das normaal. Komt vanzelf weer in orde. Ik mocht het duiken wat hem betrof over 3 weken weer hervatten…..

Oh ehhh duiken? Ik viel haast van de stoel af. Duiken? Tjee…. Het probleem van de afgelopen keren moet zijn verholpen en kunnen niet meer voorkomen. Rest nog wel de 1e keer waar meer aan de hand was. Of dit  nu een originele deco is geweest?  Of een arteriële gasembolie, door de te hoge druk op de bloedvaten in de beknelde kaakholte waardoor er bloedvaten geknapt zijn en er luchtbellen direct in de bloedbaan worden toegelaten. We zullen we nooit meer met zekerheid kunnen achterhalen.  Het laatste is redelijk dodelijk, daar moet je maar niet al te lang bij stil staan maar is wel iets wat nu niet meer zou kunnen gebeuren door deze operatie. Het eerste zou dan nog steeds onverklaarbaar blijven. Is het een acceptabel risico dan wat ik weer zou nemen?

Ik weet het niet. Ik wil er eigenlijk ook nog even niet over nadenken. Ik ga van deze ingreep eerst opknappen en daarna trainen voor een halve marathon. Duiken zet ik voorlopig eventjes op een zijspoor maar mijn uitrusting blijft rustig opgeslagen tot ik de beslissing wil gaan nemen. Het is nu toch te koud voor mijn 7mm natpak!

We zullen zien wat de toekomst gaat brengen.

De operatie is gedaan volgens de FESS methode. Voor een uitleg hierover zie het kopje Algemene informatie in het hoofdmenu.