En de volgende duiken vergeten we ook nooit meer….
Wederom reisden wij af naar Marsa Alam van 3/10-12/10 2006. We zouden het nu eens goed gaan overdoen zonder al dat gedoe van de vorige keer. We hadden hetzelfde hotel geboekt en dezelfde kamer gekregen. Het duiken had ik niet van tevoren geregeld omdat ik niet wist hoe ik mij daar zou gedragen en voor hetzelfde geld boekten wij een 5daags duikpakket en zou ik het na de 1e duik al voor gezien houden. Zoals onze NL mentaliteit is zou dat zonde van het geld zijn!
Op woensdag 4/10 ging er een Nitrox cursus van start. Mij werd verteld dat dit bevorderlijk zou zijn voor mijn gezondheid dus hebben wij hier ons direct voor ingeschreven. Boeken, tabellen, les, examen en met slechts 3 fout had ik het papiertje op zak.
De eerste duik was vrijdag 6/10 en redelijk van de gestreste, wij doken met Aldo onze nitrox instructeur en hij kende mij nog van de onfortuinlijke duik van februari. Ik zat op zijn zachts gezegd op spelden, nee om in de duiktermen te blijven op zee-egels. Klotsende oksels en niet van de warmte aldaar. Aldo was bijzonder kalm, en wees mij er wel 100x op, Jij bepaalt de diepte, Jij bepaald de duikduur, Jij bepaalt wanneer je terug wilt en boven alles, als er maar 1ding is wat je een oncomfortabel gevoel geeft dan geef je dat aan. We doken slechts met zijn 3en, ik wilde niet de druk van een groep hebben waar je je aan moet aanpassen.
Het ging prima, vanaf de jetty op het huisrif. In de eerste instantie had ik trillende handen alsof 80 was, een in de 1e 10min een hartslag van 130 en binnen de kortste keren 60 bar weggeslurpt…. Naar mate de duik vorderde werd ik kalmer, hoop gezien, dikke morenes, naaktslakken, blue spotted stingrays en al het kleine en royaal gekleurde spul! De duik was uiteindelijk 16m max, en 56 min op EAN33. 7min (!!) safety op 5m dus alles lekker conservatief want mij fop je niet meer! Ik had voor de duik al 3L water op, de avond ervoor slechts non-alcoholische versnaperingen genuttigd en een goede nachtrust! Nou what else to do…
Nadat we het water uit waren kwamen de zenuwen een beetje opspelen en heb ik met het lopen naar de duikschool vanaf de jetty wel 300x alles betast bevoeld en bekeken of alles nog wel werkzaam was. Na een kwartier klachten vrij had ik het euforische gevoel over mij heen BRAVOOO je hebt t maar mooi gedaan! En zelfs van genoten en zie je wel er gaat niets mis!
De volgende dag hadden wij rust genomen want mij was ook verteld, doe geen herhalingsduiken slechts 1 per dag en ik nam het maar wat ruim dus 1 dag rust is nog beter.
De volgende duik was zondag 8/10. Deze keer met Martina, een Zwitserse die al helemaal op de hoogte was gebracht van mijn geschiedenis. Zij had 6 weken ervoor zelf een deco gehad en normaal vertel je dat als gids natuurlijk niet maar nu konden wij heerlijk onze ervaringen uitwisselen en op mijn gemak mijn angst, welke wederom aanwezig was, uitspreken. Het ging er weer kalm aan toe, deze keer 17m max, weer 56min en weer met EAN33. Het was een mooie duik met de zodiak op het huisrif en ik voelde mij deze keer een stuk comfortabeler in het water. Weer veel moois gezien. Ook weer na de duik inspectie of alles nog wel functioneerde. Ik was weer na een kwartier nog steeds klachten vrij dus Bravoooo I did it again! Zou ik het toch het plezier weer in terug vinden, ja ik denk het wel!
Vol lof over de duik en Martina boekten wij voor een boottrip op maandag 9/10. Een halve dag om maar niet aan de herhalingsduiken te gaan. Natuurlijk wilden we weer met onze privé gids Martina. Dat we het woord privé gids later in een heel andere betekenis zouden gaan zien hadden wij nooit durven (en willen) denken!
Om 9uur in de ochtends stonden wij klaar om met een busje naar de haven van port Galeb te gaan, de haven van Marsa Alam, zoals bijna alles in Egypte nog half in aanbouw. Aangekomen bij de duikstek Shams Alman lieten we de eerste groepjes voorgaan want we hadden een boot welke nogal aan de krappe kant was. Zodra iedereen te water was konden wij ons op ons gemak in alle rust en ruimte in onze uitrusting hijsen.
Eenmaal te water was het zicht niet zo heel denderend. Er stond een behoorlijk wind waardoor een flinke golfslag. We zakten af tot zo’n 8m, bij 6m had ik al moeite met klaren aan 1 kant. Na wat naar boven kraakte het oor open en daalden we verderaf. Bij 10 m begon het andere oor te protesteren, dus weer iets naar boven tot deze ook van de druk werd ontzien. Uiteindelijk zijn we blijven plakken op max 12.5m omdat de oren niet meer konden of wilden handelen. Ach ook op 12m zie je heel wat moois. Een stuk verderop werd het zicht een stuk beter en hebben we er evengoed een mooie duik van gemaakt.
<<NAAR BOVEN>>
We keerden om en begonnen langzaam aan op te stijgen om richting de boot terug te keren. Na een langdradige safety van weer 7min op 5m, een max diepte van dus 12.5m met EAN33 en 53min duiktijd had ik het bij deze duik wel gezien. We klommen als laatste de boot op want de rest van de groepjes waren al aan boord.
Eerst dat pak uit want er moest ernstig geplast worden, ik had uiteraard alweer voor de duik 3L water genuttigd met zoutoplossingen en glucose, goed geslapen en de avond er voor non alcoholische versnaperingen als munt theetjes genuttigd … Wederom mij zul je niet meer foppen!
Op de wc bespeurde ik een tinteltje in de bovenlip. Het zweet brak me direct uit. Nee nee nee geen paniek er is niets! Uit de wc gekomen voelde ik de wind langs mijn lip gaan wat een wat koud gevoel gaf op de plek van het tinteltje… Ik kreeg een wat akelig gevoel in mijn maag. Neeeeee…. Ruuuuuuusstigggg even gaan zitten, er is niets aan de hand! Nee wat water. Het aanzetten van het waterflesje aan mijn mond gaf een wat vreemd gevoel weer op het tintelplekje wat intussen geen plekje meer was maar mijn hele bovenlip. Toen kreeg ik het echt eventjes benauwd. Ik ben gaan zitten en hield mijn handdoek voor mijn mond om tegen de wind te beschermen om eens goed te bedenken wat ik nu voelde. In mijn achterhoofd wist ik per direct dat het foute boel was maar mijn gevoel weigerde er aan toe te geven. Tot Martina het ok gebaar naar mij maakte en ik het nee gaat niet zo goed gebaar terug gaf.
Ik zei tegen Jeroen met een angstig gezicht “ik heb het weer” Hij staarde me totally flabbergasted aan en zei “nee, echt?” “Weet je het zeker” Ik zei “Jah heel zeker!” We hadden hier wel over gesproken natuurlijk en zelfs grapjes over gemaakt, maar dat het echt zou gebeuren, ehh nee dat verwacht je zelfs niet in je meest verschrikkelijke dromen. Het was op dat moment ook my worst nightmare coming trough…
Inmiddels verspreidde het gevoel zich over heel mijn, nu rechter, gezicht helft. Martine spoedde zich mijn kant op om mij van dichtbij te inspecteren. Met een trillende stem zei ik haar, “it is just like the last time, I have no feeling and it is getting worse” Martine liet mij gaan liggen gaf de kapitein direct opdracht terug te varen en belde de duikschool om direct met een aparte auto met zuurstof te komen. Wat ik hoorde, “We have a problem with Jacqueline, hurry to the harbour with oxygan” Later zei ze tegen me, dat jij gebaarde het gaat niet goed kreeg ik zowat een hartaanval! Anders ik wel....
Intussen was ik wel bij, er werd meteen gereageerd en actie ondernomen dat was rustgevend en heel anders dan de vorige keer! Er kwam weer die waanzinnige hoofdpijn aan 1 kant. Zo bizar alsof je schedel door midden scheurt en de verlamming exact als de vorige keer alleen alles nu rechts. Een vreemde gewaarwording, ik zal zeggen een soort van déjà vu.
In de tijd van 15min waarin we naar de haven spoedden kreeg ik veel water te drinken en bleef ik liggen. De rest van de mensen op de boot hielden zich op afstand en gaven ons de ruimte. Bij de haven stond Aldo met een fles zuurstof en een soort van pick-up truck, klaar om mij in te laden en af te voeren naar wederom Marsa Shagra deco kamer.
Tijdens de rit was de hoofdpijn ondraaglijk. Het Egyptische wegdek is vrij aan de slechte kant en de truck hobbelde alle kanten op. Aldo hield mijn hoofd vast nadat ik door een flinke hobbel met mijn hoofd tegen de achterkant van de truck werd gebeukt, ik dacht dat er nu wel 10scheuren in mijn schedel zich bevonden… vrij onaangenaam. Hij aaide zacht over mijn bol, en stelde me gerust. Martine had mijn hand vast en intussen vervloekte ik mezelf dat ik toch weer zonodig moest gaan duiken. Wat zou mijn vader wel niet zeggen dacht ik nog.... "Ik had t je toch gezegd" hoogstwaarschijnlijk...
Jeroen zat aan bij mijn voeten en liet het ook maar over zich heen komen. Ik was in goede handen en het enige wat hij nu kon doen was er gewoon zijn voor mij. We hadden voor de grap al eens gezegd, nou stel het gebeurt weer dan weet je in ieder geval wat te doen en hoe of wat. Tja dat wist ik op dat moment zeker, wat er nog zou gaan komen maar of ik daar nu zo vrolijk van werd…
Aangekomen zag het er prima uit. Het was een heel nieuw project van Baromedical en alles was in kannen en kruiken en zag er keurig uit. Ik werd langs de tank naar binnen gedragen en 1 blik erop riep alle herinneringen van de vorige keer op. Ik kreeg het toen toch even spaans benauwd, god nee he daar gaan we weer…
De testen waren wat summier en ik werd meteen aan een of ander infuus gelegd en aan het zuurstof . De arts van daar Dr. Nabil die zo snel engels sprak met een Egyptisch accent dat ik er half de tijd geen hol van begreep wat de man te melden had. Ik vroeg hem gemiddeld 3x te herhalen wat hij zei en dan nog had ik het gevoel van “just wave and smile” maar ik snap er nog steeds niets van... De man zal we gedacht hebben, zo de bellen zijn zeker in de hersenen blijven hangen :-)
De tank werd voorbereid, nog even plassen en daar ging ik weer. Deze keer met een Nurse (een mannelijk Egyptenaar) sprak ook belabberd engels en heeft heel de behandeling een Arabische krant zitten lezen en een paar keer het infuus gecheckt. Ik was aan de goden overgeleverd had ik in het 1e blok het gevoel. Er was muziek in de tank, dat was wel ok, hoewel ik het cd’tje welke van Celine Dion was ongeveer 4x in zijn geheel heb gehoord.
Er werd weer behandeld met US Navy tabel 5 met deze keer 2 verlengingen van 20min. Naar mate de tijd vorderde voelde ik mij opknappen. De conversatie met de nurse ging wat stroef zeker met het zuurstof masker op maar ach… En tja daar kwam de druk op de blaas weer. Ik had een soort van steek zien liggen en de deur naar de sluis gezien. Ja mij fop je niet meer ik had nu al 3 verschillende tanken van binnen gezien! De nurse zegt ga maar dan ga ik met mijn gezicht naar de deur staan. Oh ehh kan ik niet even in de sluis plassen? Nee daar stond geen druk op. Ik dacht nou pressurize die sluis dan kan ik ff privé uit de broek… Het toeval wilde dat Martina die ook hier gedurende de gehele tijd onze privé gids was, gebruik maakte van de telefoon. Ik zei dat ik best nodig moest. Binnen enkele minuten werd de druk in de sluis opgevoerd en jawel tot grote verbazing van de nurse hadden we ineens meer ruimte!
Ik met de steek en een doos tissues onder de arm de sluis in, deur dicht, nou een klein kiertje dan want stel dat ik em niet meer open kreeg hahha… Nog even nadenkend over hoe ik het t beste kon aanpakken zonder de boel onder te spetteren… Waar je al niet over nadenkt op zo'n moment... Het was een hele opluchting.
Martina was voor het entertainment voor Jeroen, hoe vaak mijn arme man nu al wel niet uuuuuuren wortel heeft zitten schieten voor mij is toch wel een pluimpje waard! Ook voor mij was Martina leuk, ze kwam, zeker het gedeelte vanaf terug naar 9m, steeds voor het raam rare gebaren maken, heb je nog lucht? Hoeveel bar? Hee een haai of zie je die Lionfish? Jeroen had een papiertje en schreef steeds wat op en hield het voor het raam en we mochten in de 5min air break met elkaar bellen. Dat was wel erg prettig.
<<NAAR BOVEN>>
Vanaf 9m gingen we op een gegeven moment terug naar de oppervlakte in nou ik dacht totaal ongeveer een uur maar ik weet het niet helemaal zeker, tijdsbesef was ik helemaal kwijt. Ik was klachtenvrij maar vanaf 7m ging mijn rechterbovenkaak en mijn hoofd redelijk protesteren. Ik werd er een beetje bang van en gaf dat aan de nurse aan en deze weer aan de dokter. Hij verklaarde het als eventueel een squeeze in de tand en verzocht mij om me niet druk te maken het had niets meer met de deco te maken. Natuurlijk was ik er niet gerust op maarja als de dokter dat zegt dan zal het wel. Ik kon natuurlijk ook haast niet wachten tot ik eruit mocht!
Weer terug op 1bar ging de deur open en ik werd redelijk geteisterd door een pijn in mijn rechter bovenkaak en hoofdpijn aan de rechterkant. Ik kreeg een heel arsenaal aan medicamenten mee en voor de kaak en hoofdpijn kon ik Ibuprofen innemen. Dr. Nabil gaf nog tal van instructies wat ik allemaal wel/niet moest doen waar ik wederom weer half van de tijd geen hol van verstond. Gelukkig had Martina alles tijdens dat gesprek opgeschreven dus kon ik het op mijn gemak nog even nalezen. Geen drank, geen zon, geen hete douche, zeker geen fysiek inspanning en vervolgens keek hij naar Jeroen en zei lachend "you should stay away from her" hmmm wat zal hij toch bedoeld hebben :) We werden door een auto van de duikschool terug gebracht samen met Martina naar het hotel. We namen afscheid en we gingen naar de kamer.
Meteen in de toilettas graaien voor de Ibuprofen, ik had toevallig hele flinke mee van 600mg die ik eens voor iets anders had gekregen. Nou voor mijn gevoel wilde ik er wel 10 innemen maar toch maar tot een beperkt.
Het was nu wel tijd om Dr. van Hulst eens te bellen om hem te vragen hoe of wat. Het was inmiddels na zessen dus ik kreeg de arts van de wacht en hij heeft heel mijn verhaal aangehoord en zou het first thing morgen ochtend met Dr. Van Hulst bespreken. Ik moest de volgende dag nog 1x 30min aan het zuurstof dus we spraken af dat ik na die tijd zou bellen hoe het mij verging.
Na een redelijke nachtrust was de hoofdpijn houdbaar en de kaak nu geen pijn meer maar totaal gevoelloos. Het was tijd voor nog wat zuurstof en daarna kon ik naar Dr. Van Hulst bellen. Zo gezegd zo gedaan.
Dr. van Hulst was ook enigszins verrast. Anders ik wel… we hebben een tijd alles besproken en hij beloofde mij de volgende dagen contact met mij te houden. Hij had mijn nummer en kamernummer van het hotel, dit in het kader van de kostenbesparing.. Het was erg prettig om in de eigen taal met een expert over het voorval te spreken.
Ik had instructies gekregen van zowel Dr. Nabil als Dr. van Hulst dat het verstandiger was om de terugreis wat uit te stellen. Naar zaterdag. Na heen en weer getelefoneer met de SOS, artsen, het werk, ouders en noem het allemaal maar op konden wij zaterdag weg. Ach het was warm, het hotel was uitstekend en wij vermaakte ons buiten het duiken ook nog wel een paar dagen.
Jeroen is met Martina nog een keer gaan duiken. Ze stonden zich in hun uitrustingen te hijsen en ik stond daar als een zoutzak bij toe te kijken. Martina sloeg even een arm om mij heen en vroeg, “are you feeling sad” Yep, het was een confrontatie met het feit dat het duiken zeer waarschijnlijk voor mij toch echt voorbij was! Een klein traantje ontbrak niet aan dat moment. Maar ach ook daar komen we wel weer overheen. Aldo kwam nog even een troostend gebaar maken op het moment de rest weg liep en ik alleen achterbleef. Ach wat klinkt het dramatisch maar het is gewoon zo dat wij, de laatste 5 jaar zeker, onze vakanties uitzochten op het gebied van duiken en dan is het vreemd dat je je gezamenlijke hobby op vakantie kwijt bent. Dan wordt het maar een mountainbike vakantie grapten we…. Maar ondertussen…
Na 600x op het horloge gekeken te hebben kwamen ze eindelijk terug… Tja wat mij overkomt (2x zelfs) kan een ander ook overkomen toch? Nou statistisch gezien valt dat wel mee… Maar toch he?
De volgende dagen verliepen rustig met mijn lamme kaak, hoofdpijn en de vrijwel dagelijks ontvangen telefoontjes van Dr. Van Hulst. De afspraak was dat ik maandag ochtend om 10:00 op het DMC zou verschijnen.
14/10 was aangebroken de dag van de terugvlucht. Ik was redelijk van de gestreste… we hadden een transfer naar Hurghada samen met 2 andere Nederlanders de eerste die we ontmoetten tijdens de vakantie. We zouden daar onze tickets krijgen, deze waren er ook dus dat ging soepel. Het inchecken was een heel ander verhaal. Het koste ons bijna een uur en een hoop klotsende oksels eer we ingecheckt waren. We stonden niet op de lijst, we verstonden geen hol van wat men zei, kommer en kwel. Weer zo’n moment van niet gaan irriteren maar “Just wave and smile” Uiteindelijk is alles goed gekomen en hadden we royale plaatsen naast de nooduitgang. Het cabine personeel was geïnformeerd en waren bijzonder attent.
Ik zat nog steeds op spelden. Ik heb 2 ibuprofennen van 600mg tegelijk ingenomen en ik kan je vertellen, ik werd daar redelijk slaperig van dat ik van de 4.50 uur, er bijna 4 van heb liggen slapen! Dat was een prima oplossing, vast iets minder gezond maar ach…
Thuis gekomen zonder problemen tijdens de vlucht (al had ik die gehad dan had ik die niet gemerkt door de dosis Ibuprofen) was het inmiddels tegen 12 uur 's nachts. We dronken nog even wat en we gingen naar bed.
De volgende ochtend van zondag 15/10 verliep als alle andere dagen ervoor. Nog steeds hoofdpijn en een lamme kaak. Ik mocht in geval van Dr. Van Hulst bellen dat weekend. Ik had maandag een afspraak om 10:00 en naar omstandigheden voelde ik mij redelijk en niet anders dan de voorgaande dagen.
Maandag 16/10 stond ik om 10:00 bij het DMC op de stoep. Na uitgebreid Dr. Van Hulst mijn hele verhaal te hebben verteld vroeg hij mij of ik het goed vond dat hij mij even onder handen liet nemen door de tandarts van de marine basis…. Ehhh tandarts? Ehh tja, ok dan maar… Ik had net een kop koffie of en geen tandenborstel bij me…. Ik heb om 11:00 een afspraak ingepland voor je… We hadden op dat moment nog een half uur te gaan. “Wil je nog een kop koffie?” Nou ehh doe maar water (met het bezoek aan de tandarts in gedachte :)
De tandarts, een uiterst vriendelijke man, wilde uitsluiten of juist bevestigen of het een tandheelkundig probleem was mijn gevoelloze kaak. Er werd een OPG gemaakt, een rondom foto van de gehele kaak, en wat gewone foto’s van de rechterkant. Hier was niets afwijkends op te zien. Daarna werden wat testjes gedaan of de zenuwen in de tanden en kiezen nog functioneerde. Het werd getest met naar ik vermoed vloeibaar stikstof (waar ze ook wratten mee wegschroeien). Op een wattenstaafje en zo tegen je tanden gehouden FREEZZZE … Het was redelijk aan de koude kant, en de zenuwen werkten, ik kan het met 200% zekerheid zeggen, uiterst goed!! Redelijk onaangenaam gevoel.
Uiteindelijk was er tandheelkundig niets mis aan mijn gebit het waren echt de zenuwen die niet werkten. De tandarts had er wel het een en ander over gelezen maar nog niet op deze manier in praktijk gezien.. “Heb ik je nu wat duidelijkheid gegeven of juist nog verder het bos in gestuurd” zei de tandarts tegen van Hulst… Hmmm Tja, het wordt een steeds eigenaardiger verhaal.
Op weg terug naar het DMC vroegen we ons af hoe mijn kaak zou reageren op een tank behandeling. “Hoe sta je daar tegenover” vroeg Dr. Van Hulst mij. Tja, als het verbetering zou opleveren dan sta ik daar open voor natuurlijk. Kan het ook verslechteren? Vroeg me af in welke zin want ik voelde toch al helemaal niets. Is het voor mijn gezondheid goed of niet? Nou je bent een sterke gezonde meid dus dat overleef je wel.. Ah dat horen wij graag. De rest van de autorit werd er overpeinsd wat verstandig zou zijn. Ik vroeg, wat vind u? ”Ik ben er nog over aan het nadenken”
<<NAAR BOVEN>>
Aangekomen op het DMC ging de dokter wat telefoontjes plegen en werd ik tijdens een telefoongesprek met Dr. Kahmann naar binnen geroepen. Dit bleek een KNO arts te zijn ook weer gespecialiseerd op de duikgeneeskunde. Uiteraard een kennis van Dr. Van Hulst. Ik kon daar op woensdag 18/10 terecht om half 2. In Helmond!! Of all places… Deze arts wilde eerst kijken hoe alle holtes, met name de kaakholte, eruit zagen voordat we eventueel de hyperbare geneeskunde op mij los zouden laten. Hij had een hypothese in gedachte en wieweet had men het nu bij het rechte eind! We waren op dit moment eigenlijk bezig met het uitsluiten van allerhande kwalen en/of oorzaken van het disfunctioneren van iets in mijn lichaam wat duidelijk niet samen gaat met duiken!
Er stond mij wederom een onderzoek te wachten 140km verderop. Zoals ze zeggen wat je van ver haalt is goed! Ik wist vooraf niet wat mij stond te wachten, gelukkig maar!!
Woensdag 18/10 goed aangekomen bij Dr. Kahmann. Hij ging met allerhande kijk apparatuur alle holtes bekijken en richtte zich met name op de kaakholtes. Bij het aankomen bij de kaakholte blijkt dat hij deze niet in kon. De normale verbinding welke er is tussen de kaak en neusholte (voor natuurlijke ventilatie ed.) was er niet!! De kaakholte was zowel aan linker als de rechterkant kant afgesloten! Je kunt je voorstellen wat een afgesloten ruimte onder druk gaat doen....vergelijk het met de ballon onder druk die groter wordt naar mate we dichter aan de oppervlakte komen.. Zoals we in februari in de tank voor de lol een handschoen opbliezen op 2.8bar en kijken wat het deed naarmate we dichter aan de “oppervlakte” kwamen. De handschoen groeide en groeide…
Barotrauma.....(overdrukletsel)
Ik werd verdoofd met een spray in de neus en werd terug gestuurd om 15 minuten de verdoving goed te laten inwerken. Hij zei dat hij wat dieper wilde gaan kijken en als hij er niet bij kon een gat zou maken…. Ehhh een gat? Waar? En hoe gaan we dat doen? Boren! Ehhh?? Ik dacht dat de man gek was geworden, heeeee dat was mij van tevoren niet gemeld… Ik had het zweet in de handpalmen staan, zo ook het hele kwartier dat we zaten te wachten. Er werd koffie geserveerd…. Nou nee dank u.. Jeroen vroeg nog even, “zullen we zuurkool eten vanavond” ?? Als je het even niet erg vindt is mijn eetlust op het moment minimaal…..
Ik werd weer geroepen en mocht “lekker” gaan liggen… Heerlijk... Er werd nog verder gekeken met een lange soort van staaf, Jeroen vroeg “is die staaf flexibel?” Welke deze? En haalde 15cm mijn neus uit en schoof het er net zo makkelijk er weer in. “Nee deze is niet flexibel” Arghh… Jasses…. Hmmm nee nee, ik zie geen opening naar de kaakholte. Op dat moment wist ik eigenlijk niet meer of dat nu positief of negatief nieuws was.
Wat deze man nu toch deed was werkelijk te barbaars voor woorden :) Hij verdoofde de zaak nog even extra en pakte uit een mandje waar de meest vreselijke werktuigen in lagen, een soort van handboor.... en met een misselijkmakende KRAAAAAAAAAAAKKKKK een gat boorde om bij deze holte te komen. Ik toonde hem enige afschuw in zin van woorden…. Hij had er veel lol in, ik niet zo.... zooooo oh oh oh had ik maar een fotocamera dit is uitstekend lesmateriaal... prachtig!! ja ja.. Dacht ik..... Hij vertelde hoe de holte eruit zag aan de binnenkant. Hij gaf als voorbeeld de zuigzoen, van binnen was de holte 1 grote beurse in elkaar geplette bedoening met geïrriteerd weefsel door de druk wat door de opgesloten ruimte zijn weg niet kon vinden. Dit verklaarde de aangetaste zenuwen die door de druk en de oedeemvorming in de beknelling waren geraakt en nu nog steeds de lamheid veroorzaakte.
Er zit nu een drain in die halverwege mijn neus hangt voor optimale ventilatie om het beschadigde weefsel te herstellen en blijft 3 weken zitten. En ik zal je zeggen, hij zei geef het een week of 2 de tijd want het is allemaal erg geïrriteerd, ik heb van de rij van 6tanden en kiezen waar geen gevoel in zat nu met al 3 is verminderd... Ik heb goede hoop. De Dokter ook!
Ik vroeg hem natuurlijk, das ook wat ben ik dan al die keren in de tank voor niets behandeld? Stomme vraag want alle keren gingen de klachten na tankbehandeling weg. Hij zei ook, nee Barotrauma's moeten ook hyperbaar behandeld worden dus dat is allemaal juist goed geweest!
We kijken het nog even aan hoe het gaat en als 100% duidelijk is dat dit het is geweest dan wil hij operatief het zaakje openen, wat ook voor mijn hooikoorts een zeer gunstig effect zou hebben!
De KNO vond het "leuk" en zeer interessant, ik wat minder :-) Ach het is voor een goed doel, mijn gezondheid!! Onkruid vergaat blijkbaar echt niet zo snel:-) Hij zei, "normaal heb ik niet zoveel tijd maar het is mijn vrije middag". Ik kreeg een mail van Dr. van Hulst en ik wilde je erg graag even persoonlijk zien (en onder handen nemen dacht ik nog terugdenkend aan de barbaarse behandeling welke in zonet ondergaan had). Het deed overigens niets geen pijn!
Dit verklaard dus deze keer “slechts” een barotrauma, in plaats van een decompressieziekte! Ik heb met Dr. Van Hulst ook gesproken over de 1e keer. Dat is een combi van en een decompressie ziekte geweest en een barotrauma. Buiten de gevoelloze linkerzijde toen had ik een heel scala aan neurologische afwijkingen. Zoals vermeld in verhaal I. Dat kan niet van “slechts”een barotrauma zijn geweest. Deze 1e keer is en blijft nog steeds een onverklaarde DCZ maar duiken is en blijft een sport waarbij je nog zo goed alle veiligheids normen in acht houdt er toch altijd gevaar op de loer kan liggen.
Zodra de operatie achter de rug is en alle kanalen zijn gelegd in mijn holtes heb ik alles wel gehad denk ik Dat zou in theorie betekenen dat ik weer zou kunnen duiken!! Ik kan daar nu geen beslissing overnemen en zoals Dr. van Hulst zei, “laat het een tijdje rusten, beslis later er is tijd zat, het is nu nog te vroeg” Met mijn geluk zou je denken dat ik binnen de kortste keren weer in de tank beland….
Ik denk daar nog maar even over na, het is me een onstuimig jaar geweest!
<<NAAR BOVEN>>