Mijn deco februari 2006Een duik om nooit te vergeten. . . . .
9/2/2006 spullen staan gepakt voor een welverdiende vakantie naar Marsa Alam, Egypte. Na flink gebakkelei aan de Transavia check in over het teveel meegebrachte spullen konden we zonder extra kosten gaan. Tja 20kg is ook wat weinig gezien het feit dat mijn duiktas met inhoud al 15kg woog. Ik ben eenmaal een vrouw dus een rijkelijk gevulde toilettas moet er ook nog bij inclusief veel te veel, maar je weet maar nooit, kleding!
11/2/2006 stonden we klaar bij de duikschool voor onze checkduik. Redelijk nerveus, gezonde spanning. We hadden een jaar niet gedoken dus ff inkomen was zeker aan de orde. Alles stond gereed om te water te gaan. Het duikprofiel was conservatief (voorzichtig, ruim binnen de veiligheidsnormen), zoals ik ook zeker ben met duiken. Prima afdaling, max. 22m, totale duiktijd 56min, normale opstijging, geen ge-jojo (max. binnen 1 en anderhalve meter) 3min safety stop op 5m diepte en met 90bar over weer op de kant.Prima duik en veel moois gezien. Ik had alleen met opstijgen wat druk op de oren en heb even geklaard en gehoest tijdens de opstijging.Nergens bij stil gestaan.
Uit het water gekomen binnen 3minuten voelde ik een wat raar gevoel bij mijn lip. Ik vroeg aan Jeroen, goh zie je wat het tintelt zo op mijn linkerhelft van mijn bovenlip. Nou nee hij zag niets. We hadden kwallen onderweg gezien dus ik dacht nog aan een kwallenbeet. Nog geen minuut later was het totale gevoel van de linkerhelft van mijn gezicht verdwenen. Zo’n gevoel als een verdoving bij de tandarts. Dat kon toch geen kwal meer zijn. Ik maakte me op dat moment wel wat zorgen maar bedacht niet wat er uiteindelijk aan de hand was. Ik meldde mij bij de dive master en die grapte een beetje, “ach joh een kouwtje of je masker zat te strak” Masker te strak? Zag je een afdruk dan? Nee! Hoe dan ook na 4x aangeven werd ik nogal belachelijk gemaakt. “ ach laat je man een kus er op geven dan gaat t vanzelf over” Ja ja…
Onderwijl werd ik flink gedesoriënteerd en zat te bibberen van de kou en er stak een waanzinnige hoofdpijn op, ook alleen aan de linkerkant van mijn hoofd. Ik zei tegen Jeroen dat ze allemaal wel grappig en lacherig over me konden doen maar ik voelde me echt niet ok!
De duik van die middag had ik geen zin meer in. Intussen had ik me er alleen toe kunnen zetten om mijn pak uit te trekken en mijn lange broek en trui aan te trekken en mijn muts op te zetten. Het was 25graden maar ik had t steenkoud en zat te bibberen. Bij de receptie meldde we de duik af en vroeg ik nog even of dit wel normaal was. Intussen was er ongeveer 30min verstreken. Het meisje van de receptie vertrouwde het niet en riep er een instructeur bij. Die zei meteen “ hup in het busje en wegwezen naar de dokter!” We werden haastig naar ons hotel gereden waar een dokter aanwezig was. Ik voelde me steeds ellendiger worden en de hoofdpijn was nauwelijks uit te houden. Na wat korte vragen en testen ging de arts uitgebreid zitten telefoneren. Wij keken echt zo van, ja ja lekker vaag. Uiteindelijk werd een grote fles zuurstof ter hand genomen (welke van voor de oorlog leek) en dit werd me toegediend. De ambulance en een andere arts waren onderweg. Daar zat de beste man dus mee te bellen! “Je wordt naar de decompressie kamer in Marsa Shagra gebracht” Pas toen begon er iets in mijn verwarde hersenen te dagen. Eigelijk viel er een soort rust over me heen omdat er nu eindelijk actie werd ondernomen en ik serieus genomen werd.
De rit van 45min was hels, met name voor Jeroen. De ambulance was een soort van aftands busje met een heen en weer rijdende stretcher, een medicijnkastje en een fles zuurstof. Jeroen moest zelf nog even de verpleger ertoe zetten om mij dit zuurstof ook toe te dienen. Er werd 160km per uur geracet met gillende sirenes. Jeroen zag hoe de bestuurder zich manoeuvreerde luid toeterend tussen 2 vrachtwagens door en zich haastig een weg zocht tussen al het Egyptische verkeer. “Ik begrijp best dat er enige haast bij geboden is maar ik vind t ook redelijk van belang dat we ook levend daar aankomen!” De Egyptenaren rijden als dwazen! Al rokend (ja met 100% zuurstof achterin) en bellend werd er gereden!
Aangekomen in een nog in aanbouw zijnde gebouw, goh zou hier iets medisch zitten? Wachtte daar al een arts. Na de nodige testen ed. werd ik in de tank gezet met neurologische decompressie verschijnselen. Het claustrofobische gevoel kwam als een deken over mij heen. Maar wat een geluk Jeroen mocht mee in de tank! Hup deur dicht, hels kabaal met het opvoeren van de druk naar 2.5 bar en daar zaten we dan. Hoe lang? Dat wisten we op dat moment nog niet. Via de telefoon, die hier en daar met het opnemen haperde werd mij medegedeeld wanneer het zuurstof masker op moest en wanneer er gedronken moest worden. Om de tijd te doden lazen we wat duiklectuur. Ja hoor daar heb je echt zin in op zo’n moment! Zelf een Nederlands blad was er te vinden. We waren vast niet de eerste Nederlanders. Binnen enkele minuten nadat we op druk waren verdwenen de verschijnselen in mijn gezicht, ik had weer gevoel!! De hoofdpijn ging ook langzaamaan weg! Op een gegeven moment werd ook de druk op mijn blaas wat aan de hoge kant. Op dat moment wisten nog steeds niet hoelang het een en ander zou gaan duren. Achteraf wel vreemd natuurlijk maar op dat ogenblik was dat niet mijn eerste prioriteit. Uiteindelijk na 2 en een half uur ging de deur weer open. Christel onze hostess was inmiddels ook gearriveerd. Eerst een snelle stop aan de wc was geen overbodige luxe. Er werd tijdens mijn wc bezoek druk geregeld en gesproken. 
Ik kwam eruit en er werd niet echt meer naar me omgekeken. Ik moest halsoverkop naar een privé kliniek worden gebracht in El Gouna, 4 uur rijden verderop. Ik voelde we weer best ok en had er eigenlijk weinig zin in om 2 nachten in een ziekenhuis te verblijven voor tal van onderzoeken. En dan? Je mag niet duiken, nou dat wilde ik liever in Nederland laten bekijken. Uiteindelijk zelf besloten om gewoon naar t hotel te gaan. Ik voelde me immers weer ok. Ik vroeg aan de arts, will I die if I do not go to the hospital? No you will not die! ok dan... Na een contante afrekening van de ambulance a 250e en strikte orders van de arts om mijn duikset voor een snorkelset in te ruilen, waren we verlost van de Egyptische medici. Bij toeval hadden we via de duikschool een extra verzekering afgesloten, het zogehete Deco Donation. Daar hoefden we dus niet de knip voor open te trekken. Niet dat we 4000e contant op zak hadden wat de kosten normaal gesproken zouden zijn geweest.
De rest van de vakantie dus niet meer gedoken, had ik ook niet al teveel behoefte aan. Zeker niet omdat het ging om een zogehete “onverdiende decompressie” Alles gedaan binnen de normale veiligheidsvoorschriften. En een meer conservatieve duiker als ik bestaat verdorie haast niet. Jeroen is wel nog gaan duiken. Het toeval wilde dat we een stel hadden leren kennen waarvan hij ook dook en zij zwanger was. Dus heeft Jeroen steeds met hem gedoken en wij ons als “suffe snorkelaars” opstelden!
<<NAAR BOVEN>>
De terugreis kwam dichterbij en ik werd daar redelijk nerveus van. Wat zijn de consequenties van deco ongeval behandeling en vliegen daarna? Ik wist het niet. Ik werd ‘s ochtends op de 16e februari, de dag van vertrek, al enorm vroeg wakker, geteisterd door de meest verschrikkelijke dromen. Ik vond het op dat tijdstip een prima moment om wat informatie in te winnen via het internet. Foute boel natuurlijk. Ik werd daar algeheel niet rustiger van, integendeel. De stress wakkerde met windkracht 10 aan! Ik las dat je 3 dagen moest wachten, 7 dagen moest wachten, 2 dagen moest wachten, 4 dagen enz enz enz om terug te vliegen. God wat zou nou de juiste informatie zijn? Ik werd er op zijn zachtst gezegd redelijk “onrustig” van.
We vonden het een goed idee om toch nog even de arts te bezoeken om het een en ander uit te sluiten. En misschien mij wat geruster te stellen. De dokter verklaarde mij fit genoeg om de vlucht te maken na allerhande testen. Tja wat weet die knakker nu van duiken?!
Ik liep op spelden en probeerde mezelf ervan te overtuigen dat er niets aan de hand was. Ik ben behandeld en ik voel me ok dus geen gezeur. Toch kon ik me er niet overheen zetten en stapte ik met een beklemmend gevoel het vliegtuig in. De piloot heette ons welkom aan boord en deelde mede dat vanwege tegenwind de vlucht 5 uur en 45 min zou duren. Oh nee! Ook dat nog! In tegenstelling tot de heenreis van 4 uur en 40 min. Ik dacht toen echt, als er nu iets aan boord gebeurd dan ben ik morsdood. Ja ja vooral lekker positief denken, dat helpt enorm!
Tijdens de gehele vlucht had ik last van tintelende handen, pijn in mijn knie en heup. Voelde ik dat nu echt? Of was ik mezelf gek aan het maken. Het laatste dacht ik. Toch voelde ik me algeheel niet ok maarja we vlogen midden in de nacht dus dan voelt niemand zich fit, ja toch? Ja zo is het! Voel ik nu weer getintel? Oh hoofdpijn. Ja maak jezelf maar lekker gek, of voel ik het toch? Ik kan je vertellen, het was een redelijk oncomfortabele vlucht op deze manier.
Aangekomen op Schiphol voelde ik me geradbraakt maarja het was inmiddels 02:30 dus wat wil je.
17/02/2006 Wakker wordend wederom weer behoorlijk vroeg, voelde ik mij nog steeds ellendig. Tja het was pas 08:00 en we lagen er laat in dus lijkt normaal. Ik had om 16:30 een afspraak bij mijn huisarts die alles noteerde over het duikongeval en ging informeren. Het was natuurlijk vrijdag middag dus veel konden we niet.
Zaterdag 18/02/2006 voelde ik me nog slechter. Mijn handen tintelde er lustig op los en mijn linkerarm werkte bijzonder slecht mee. Schrijven koste me veel moeite en de ene been voor de ander zetten nog veel meer! Ik ben een redelijk fanatiek sporter maar de trap op was al een verschrikking. 10km hardlopen? Hou op zeg bij het idee stortte ik al ter aarde! S’avonds de weekend arts gebeld maar die had er begrijpelijk weinig kaas van gegeten. Ach het loopt vast wel met een sisser af! Maar schroom niet om nog even terug te bellen als het erger wordt. En daar moest ik het maar mee doen.
Zondag 19/02/2006 werd ik weer vrij ellendig wakker. Niets werkte mee behalve de traanproduktie, die draaide op volle toeren! Mezelf ertoe gedwongen om nu maar eens die bende van de vakantie op te ruimen. Het werd wel eens tijd. Aankleden? Pfffff… Opmaken? Pfffff…… De deur uit naar t bos en rust dat was t enige wat ik wilde. Intussen zat ik hele dagen op het internet te speuren over decompressie ziektes, vliegen na behandeling, oorzaken van decompresssie ziektes. Hoe heeft t nu kunnen gebeuren? Ik heb geen enkele veiligheidsnorm overschreden? Wat zijn die vage kwaaltjes die ik tot nog toe ervaarde? Ik werd er hyper van! Zeker omdat ik niet de juiste wegen bewandelde en aan weinig informatie kwam. Tig mailtjes gestuurd naar diverse instanties en duikforums en wat nog meer. Intussen had ik besloten om maandag ochtend maar weer naar de huisarts te gaan.
Maandag 20/02/2006 zat ik bij de huisarts op de stoel, dikke tranen want wat was er nou met me aan de hand. Ik at slecht, sliep slecht, voelde me algeheel verrot, das gewoon het juiste woord. Hij had intussen al een nummer van het Duik Medisch Centrum en ging terstond bellen. Dr. R. van Hulst had hij aan de lijn. Er werd van alles besproken en verteld, het enige wat ik jammer vond is dat ik zelf niet mijn ervaring met hem kon delen. Ik zou nu op zoek gaan voor een duikkeuring om het een en ander te achterhalen.
Die middag was ik weer in het bos geweest met mijn moeder die me aan alle kanten steunde. Ik had her en der natuurlijk emails gestuurd en ik werd gebeld. Een duikarts die mij aanraadde om per direct contact op te nemen met het Duik Medisch Centrum. De symptomen die ik had beschreven baarde hem zorgen. Meteen thuisgekomen heb ik het telefoonnummer achterhaald en kreeg ik zelf Dr. van Hulst aan de lijn. Behoorlijk lang aan de telefoon gezeten en eindelijk kreeg ik antwoorden op al mijn vragen die ik de afgelopen dagen niet kwijt kon. We spraken af om woensdag voor 10:00 weer te bellen hoe het ging en of de klachten voorbij waren. Zo niet dan wilde hij me toch wel even zien. Ik was eindelijk wat geruster want nu had ik mijn antwoorden en alleen dinsdag moest ik nog zien te overbruggen. Ik kon daar ook het onderzoek laten verrichten over de oorzaak van deze decompressie.
Dinsdag 21/02/2006 verliep net zo als alle dagen ervoor. Belabberd. Ik kreeg allerhande goedbedoelde verschrikkelijk adviezen. De een na de ander belde, mailde en kende weer iemand die een duikarts kende of een instructeur. Ik begreep best dat alles goed bedoeld was en dat men met mij meeleefde maar ik werd er wederom nogal “onrustig” van.
Woensdag 22/02/2006 Om 09:00 vlak nadat Jeroen op weg naar t werk was belde ik Dr. van Hulst weer. De klachten waren onveranderd en intussen was mijn geestelijke gesteldheid ook aan de beurt. Er werd meteen spijkers met koppen geslagen en hij wilde dat ik direct zou komen! Neem een toilet tas mee want als we moeten behandelen dan moet je blijven. Okeeeeeee…… Ik heb direct Jeroen gebeld, die stond inmiddels al in Amsterdam en is meteen terug gekomen. De Tomtom stond al geprogrammeerd en weg waren we.
Bij aankomst was men al op de hoogte van mijn komst. Ik werd aan een grondig onderzoek onderworpen door Dr. van der Sluis. Bloeddruk, hartslag, reflexen, oren, evenwicht, korte termijn geheugen, krachtverschil in handen, armen en benen. Ik voelde alles hoor maar het verschil in kracht was duidelijk aanwezig. Op 1 been doorzakken ging met links echt niet. Neus aanraken met linkerhand, zoek zoek denk denk, goh waar zat die neus toch ook al weer. Lekker knijpen in andermans vingers, rechts ging prima, links, een vlieg zou er nog geen last van hebben. Ga eens op een lijntje lopen? 
Hmmm zou ik teveel geborreld hebben? Het geheugen had al eerder ervaren maar weggevaagd. Een paar emails, heb ik die getyped? Tja mijn naam staat eronder. Een verhaal beginnen, wat wilde ik nu toch gaan vertellen? Niet op woorden kunnen komen. Maar ik wijdde alles gewoon aan de stress. Totdat Dr. van der Sluis erover begon. Sjah nu je het zegt is het wel een beter geweest.
Er werd na al deze tests overlegd met Dr. van Hulst en beiden kwamen terug met de mededeling. Je bent niet in orde. Je hebt een ernstige vorm van neurologische afwijkingen te wijden aan een decompressie ongeval. We gaan je behandelen met tabel 6 4uur en 45min in de tank. SLIK…… oh echt? Zweet zweet, handenwrijvend en een hartslag van 130. je blijft hier vannacht slapen en morgen kijken we verder. Zoooooo dat was het dan, ik had het eigenlijk niet verwacht maar ik was wel heel blij dat het nu duidelijk was dat er toch iets met mij aan de hand was en nu serieus werd genomen. Ik was niet gek, ik stelde me niet aan! En ik beeldde me niets in!
Na dit besluit moest ik een gehoortest doen, een longfunctietest en een ECG laten maken. Dit om het een en ander uit te sluiten en als vergelijkingsmateriaal voor na de behandeling. Moet ik alleen? Alleen? Nee natuurlijk niet! De duikzieken verpleegkundige gaat mee en een man van de techniek. Poe, een pak van mijn hart!
<<NAAR BOVEN>>
Vervolgens reden we achter Dr. van der Sluis aan naar de Marine haven. Werd een kamertje ingeleid en daar lagen toch wat dingen als naalden, injectiespuiten, infuuszakjes en noem het maar op. Ehhh ben ik wel op t juiste adres? Arme ik, nog nooit een infuus gehad nog nooit in een ziekenhuis gelegen. Kreeg meteen een vuurdoop, bij de Marine nota bene! Dr. D. Koch maakte kennis met me en vertelde me uitgebreid wat de bedoeling was. Heel menselijk en vol geduld. Prikte kundig een infuus in mijn arm en jenste een spuit Lidocaine in de spier van mijn bovenarm (is nog steeds blauw) T bloed spritste eruit tijdens de naald eruit halen, paar pleisters erop en klaar. Oh je bloed erg snel, vervolgens werden er pleisters bij de hand gehouden als er geprikt diende te worden. Ja uitkleden en hier is een mooie marine blauwe pyjamabroek conform de laatste mode. BH uit, synthetisch hemdje uit….ehhh dokter wat trek ik dan aan? Gelukkig kreeg ik van duikverpleegkundige Sonja haar katoenen T-shirt om aan te trekken, anders lig je daar in je blote ehh… ja je weet wel. Nog ff een keer of 3 naar de wc en we kunnen.
Er moest die dag dus door het personeel worden overgewerkt, ik lag op mijn krent voor 5uur lang wat ook nog eens verlengd werd tot bijna 6uur omdat ik goed reageerde op de behandeling.
De deur ging dicht en de camera’s stonden gericht. Het infuus liep met Lidocaine wat een gunstig effect op neurologische afwijkingen zou hebben. De plakkers op mijn lichaam functioneerde. De waarden ervan werd door de verpleegkundige in de gaten gehouden op een monitor voor t raam buiten de tank en bij de dokter in de controle kamer.
Toen we op druk waren (18m, staat gelijk aan 2.8bar) moest het masker op voor 20min zuurstof op. Ik wilde even gaan verzitten, wat rechter op.
Ik keek omhoog en voelde een waas van paniek over me heen komen. Sonja zei iets tegen me en ik zei tegen haar “ik hoor wel wat je zegt maar ik weet niet wat ik terug moet zeggen. Ik voel me zo raar, zo onwerkelijk en mijn stem klinkt zo raar” Ik voelde me alsof ik in een nare droom was waar ik uit zou ontwaken. Alsof dit allemaal niet gebeurde. De hartslag schoot omhoog en Sonja had contact met Dr. Koch buiten de tank. Het bed werd in verticale positie gezet met t hoofd goed naar beneden. Sonja pakte mijn hand en praatte tegen me, heel oppervlakkig, waar woon je, wat doe je. Als denkt dat je wegvalt moet je t zeggen zegt ze. Na enkele minuten met t hoofd naar beneden voelde ik me weer wat helderder in mijn hersenen. Het 1e blok van 20min zuurstof was voorbij en het masker mocht 5min af. Lekker! Even wat water drinken en Steff de techniekman was van de praat en grapjes. Langzamerhand dacht ik wat rustiger te worden. Gezien de hartslag van continu 120 niet maar dat had ik niet in de gaten (gelukkig).
Op een gegeven moment ging de infuuspomp piepen met oranje en later ook rode lampjes. Aangezien het apparaat links naast mij stond en de ruimte, begrijpelijk genoeg, vrij beperkt was in de tank, hing Sonja voor me over me heen en Steff achter me langs. Ik voorzag allerlei bubbels via het infuus binnen komen en sprak mijn bezorgdheid uit. Er kwam via de medicijnsluis een gebruiksaanwijzing doorgegeven… Oh oh gaat dat wel goed, dacht ik in mijn nerveuze stadium. Op een gegeven moment was er rumoer buiten de tanks alsmede binnen de tank. Van Jeroen heb ik begrepen dat Dr. van Hulst om kalmte verzocht want deze situatie ging ten koste van de gemoedsrust van de patiënt (ikke dus), er kwamen namelijk hartslagen van 150 voorbij.Daar was men niet al te tevreden mee. Dr. van Hulst vond het verstandiger als hij zelf even binnen kwam kijken. De sluis ging dicht de druk werd opgevoerd tot onze druk en Dr. van Hulst was binnen. Prepareerde een nieuw infuus en vroeg naar mijn gesteldheid. Ben je nerveus? Nou ehh achhh mwaaa gaat best hoor…. Nou volgens de hartslagen die wij zien wel… Na wat testjes voor de kracht en de reflexen ging hij weer weg. Dat was een welkome afwisseling eventjes.
De verdere track ging prima. De pomp bleef elke keer bij 15cc piepen en we verwisselden dan maar met een nieuwe. Ik wist nu dat er niets aan de hand was.
Om de tijd te doden en voor mij om me wat af te leiden, blies Steff leuk een operatie handschoen op, om te kijken wat t deed onder druk. Leuk gezicht erop en klaar. Tijdens het opstijgen werd ie al groter en groter :-)
Er kon geplast worden op het chemische toilet die meerdere malen in de sluis werd gezet. Vooral tijdens de blokken van 55min zuurstof en dan 15minuten rust. Tja na 6 uur moet er wel eens wat geloosd worden. Steff niet die hield alles lekker op. Nou ik maakte dankbaar gebruik van de wc. Het ging dan zo van, door de koptelefoon, ehh tank aan techniek, mogen wij de wc in de sluis...tot meerdere malen aan toe natuurlijk! Tijdens het gebruik werd de camera in de sluis even ter behoud van de privacy uitgezet. Jeroen loerde door het raampje en zag mij natuurlijk met de billen bloot hahaha.
Jeroen kwam af en toe ff voor het raam staan om te kijken en voor de rest heeft ie al die tijd wortel zitten schieten en verbrande tosti’s van Dr. Koch zitten eten. Uiteraard heeft ie ook met alle doktoren zitten praten en meegekeken op alle monitoren. Ik was blij dat hij erbij was.
Na een plaspauze dacht ik lekker ff de benen te strekken maar er werd mij snel verzocht te gaan liggen omdat de dokter wederom niet vrolijk werd van een ineens rapido stijgende hartslag. Was er misschien iets mis met dat apparaat ofzo? Ik voelde me eigenlijk best ok. Gelukkig hoorde ik later pas dat de normale waarden 75 zijn en niet mijn 130 continu in rustig liggende positie. Misschien was ik toch wat nerveus. De verdere behandeling waren we voorzichtiger met het opstaan.
Eindelijk na 6uur werd de deur geopend door Dr. Koch. Die trok een gezicht…. Zoooooohhhh wat hebben jullie met zijn 3en gedaan? Er kwam waarschijnlijk een geur uit die tank. Tja kan me er iets bij voorstellen na een uurtje of 6 in een ruimte van 3m lang en 2m breed met een luchtvochtigheid graag van 85% en een temperatuur van 25C. Met rode wangen en een bijzonder volle blaas mocht ik eruit. Eerst Jeroen om de nek en vervolgens een pitt stop!
Ik werd door Dr. Koch onderzocht en luisterde naar mijn door de zuurstof gekneusde longen. Deze deden behoorlijk zeer na de behandeling. Dit was een normaal verschijnsel. Benauwd en hoesten kon ook nog komen. Dat viel redelijk mee. Het infuus werd eruit gehaald en de pleisters werden aangerukt. Viel allemaal reuze mee. We werden naar het Militair Hospitaal gebracht. Kregen daar een heerlijke kamer voor 2 personen. Wij waren overigens ook de enige 2 personen. Ik werd weer aan een onderzoek onderworpen en de verbeteringen waren overduidelijk. Ondanks dat ik moe was van de behandeling, was het getintel weg en de kracht was gewoon terug en de coördinatie was hersteld. Dat was een geweldige eind van deze vermoeiende en stressvolle dag! Na een kop soep een boterham en een warme douche kroop ik in mijn prachtige marine pyjama in bed. Jeroen lag nog voetbal te kijken want hij had eigenlijk bij Ajax gezeten deze avond. De wedstrijd werd nu bekeken vanuit een warm bed. Wat zullen ze het koud hebben gehad in de Arena!
Donderdag ochtend 23/02/2006 kwam Dr. van der Sluis me weer even beslaan met zijn hamer. Kon ik weer mijn kunsten vertonen door enigszins stabiel over een lijntje te lopen.. Kan t niet sneller?? Nou nou… nee eigenlijk niet. Hij ging de uitkomst van alle testen met Dr. Koch bespreken. Het duurde en het duurde en lang overleg voorspelt niet veel goeds! Hij kwam terug met de mededeling dat men nog niet helemaal tevreden was. Er zou nog een keer behandeld worden! Weer 6uur? Nee gelukkig niet. Een HBO behandeling van anderhalf uur. Nou eitje dat overleven we wel!
Half 2 moesten we bij de behandelkamer zijn. Om 13:00 kreeg Jeroen nog een maaltijd aangeboden. Of ik ook wilde? Argh nee bedankt. De zenuwen gierde wederom door mijn maag. Ik keek met argus ogen hoe Jeroen het zich liet smaken, witlof met aardappels en een onherkenbaar stuk vlees.
Wij waren wat aan de vroege kant, we zouden om half 3 pas op druk gaan. Ach mooi de tijd om eens even op het gemak alles te bekijken. Er zat net een groepje Mariniers in de duiksimulator en de 2 heren van de techniek lieten ons alles zien wat we wilden en beantwoorde al mijn vragen. En ik had er nogal wat!
Dr. van der Sluis werd meteen gehaald toen wij er veel te vroeg waren. Kon hij met ons mee zitten wachten en mijn gezeik aanhoren over het te verwachten infuus. Hij ging alvast het een en ander voorbereiden. Er moest weer geprikt worden. Dat was op dat moment mijn grootste zorg. Tja dat geprik is nu eenmaal niet aan mij besteed.Hij zat al klaar met zijn band die om mijn bovenarm werd gebonden om de ader lekker dik te maken! Dr. Koch kwam wat later dus werd het geprik uitgesteld.
Na aankomst van Dr. Koch deed hij het wel even samen met Dr. van der Sluis. Het prikken ging prima, zoals de vorige dag in 1x ok. Het afdichtdopje viel op de grond onder begeleiding van krachttermen als K*t! Mijn arm werd afgeknepen om het bloeden te stelpen. Er werd om een celstof matje gevraagd en ik voelde wat warms langs mijn pols gaan! Jasses het bloed liep zo op de grond! Ehh dokter, voor de zekerheid, B-positief heb ik… Stelletje barbaren :-)
Nog even weer een keer of wat naar de wc en we gingen de tank weer in. Deze keer met John, Wieke en een technische meneer waarvan ik helaas de naam niet meer weet. Dr. Koch spoot weer een shot Lidocaine, nu in mijn linker bovenarm. De rechter was nogal aan de beurse kant! Onder begeleiding van gaasjes en pleisters maar dat ging prima deze keer. Alles werd aangesloten aan de plakkers op mijn borst en de deur kon dicht om vervolgens deze keer naar “maar” 15meter af te dalen. Het ging veel beter nu. Ik was veel relaxter en de hartslag was rond de 80. De dokter was tevreden! Halverwege wilde ik even gaan staan. Na overleg omdat dat de dag daarvoor tezamen ging met een uitschieter naar 160 mocht ik voorzichtig gaan staan.
Wederom ging het infuus bij 15cc weer luid piepen. We wisten nu de oorzaak en het infuus mocht eraf.
Het gesprek tijdens deze track had een heel andere wending! Over Co-schappen, ingewanden en pathologie en alles wat maar met dood en verderf te maken had. De techniek man zei, gelukkig is het bijna klaar. Ik kan het straks niet meer aan die onsmakelijke verhalen. Ik moest er flink om lachen. Er werd koffie geserveerd via de medicijnsluis. Helaas was de koffie weer niet aan mij besteed! En als je niet mag dan ruikt het zo lekker. Zeker omdat de medicijn (koffie) sluis pal naast mij was! Doet u mij maar een glaasje water!
Na anderhalf uur deed Dr. Koch de deur weer open, en was wederom niet te spreken over de lucht die eruit kwam. Nu van weliswaar maar anderhalf uur maar wel met zijn vieren! Zo er moet natuurlijk eerst weer geplast worden? Mwaaa jah graag!
Dr. Koch onderwierp mij weer aan wat testjes en luisterde naar mijn pijnlijke longen. Kneep mijn borstkas even fijn om te voelen of alles goed op en neer ging en we konden weer naar het Militair Hospitaal. Dr. van der Sluis wachtte daar al met zijn hamer om mij weer te beslaan en over lijntjes te laten lopen. Ik ging als een speer! Men was erg tevreden. Ik ook!
ie avond mochten we even de het hospitaal verlaten als ik me goed voelde. Jeroen mocht me niet alleen laten en we gingen een hapje eten. We kregen een kaartje met telefoonnummers van de afdeling mee voor het geval dat! Uiteindelijk een slecht plan want al na een uur werd ik zo onwel dat we weg moesten. Veel te druk gemaakt. De behandelingen de opname en noem het maar op. Net ff teveel van het goede. We hadden beter het aanbod van Dr. van der Sluis kunnen aannemen om met de medische staf een pizza te bestellen. Van der Sluis had wek-dienst en kwam nog ff kijken nadat hij hoorde dat ik wat onwel terug gekomen was. Ik klaarde toen overigens alweer op. Het was gewoon ff teveel, niets aan de hand!
Na een prima nachtrust stond ik lekker te douchen en kwam de dokter alweer met z’n hamer! Ff wachten dok, ben nog niet gepast gekleed! Het is en blijft de Marine hè, dus nog geen 5min stond ie er alweer! Gelukkig was ik redelijk klaar.
Na de gebruikelijke testen waar het een en ander toch nog niet helemaal tip top was werd er weer met Dr. Koch overlegd. Ze kwamen gezamenlijk binnen en ik keek denk ik wat benauwd. Ik zag Dr. van de Sluis al bemoedigend knikken dus als ik dat goed interpreteerde was het klaar.
Jawel ik mocht naar huis. De behandelingen hadden zijn tol al geëist en er werd nu geen vooruitgang meer geboekt. Ik moest op het Medische Centrum de longtest nog eens doen om te kijken hoe het daarmee gesteld was. Niet geheel ok maar dat was gebruikelijk na 100% zuurstof behandelingen. Onder genot van een kop koffie, ja nu mocht ik ook, hebben we nog een tijd zitten praten over hoe en wat ik kon verwachten en wat de verdere bedoeling is.
Eind maart moet ik weer bellen en gaan we alles opnieuw testen. Tevens een hartonderzoek voor Patent Foramen Ovale. Een onprettig onderzoek heb ik begrepen. 80% van de onverdiende decompressie ongevallen heeft deze “afwijking” Das nogal een percentage! Aan de hand van alle uitslagen wordt er gekeken wat er mis met mij is en of ik nog wel zou kunnen duiken. Iets wat de meeste mensen niet begrijpen. Nu je dit hebt meegemaakt ga je toch niet meer t water in? De tijd zal het leren!
Nu is het een kwestie van er weer bovenop komen. Mij werd gezegd, geniet van een goede dag maar buit em niet uit! Dan pluk je daar de dag erna de zure vruchten van! Ik zal daar ongetwijfeld wel een keer mijn neus aan stoten J Het kan wel een week of 2 duren voordat ik me niet meer moe voel. Hardlopen, fitness, aerobic en fietsen even in mindere mate. Als ik nu zou gaan sporten op de manier waarop ik dat ik deed, dan stort ik ter aarde J Maar dit is van voorbijgaande aart en komt allemaal weer goed. Het enige waar ik nu nog hinder van ondervind is mijn korte termijn geheugen en het evenwicht in mijn linkerbeen. Maar ach, wie staat er nou vaak op 1 been? Er wordt nog gekeken of en hoe eventueel daar nog verbetering in kan komen.
Iedereen die ik spreek zegt tegen me, “zo jij verbrand je duikspullen zeker” Nou ehhh dat valt nog te bezien. Eerst maar even alle medische toestanden doorstaan en kijken of we een oorzaak kunnen achterhalen. (Patent Foramen Ovale, een gaatje tussen de linker en de rechter hartkamer waar bij klaren tijdens het opstijgen bubbels doorheen kunnen en een “ ongebrepen” deco kunnen veroorzaken) Dan zien we wel verder. Ik heb zelf zoiets, ik heb dit niet allemaal voor niets moeten doorstaan, dan wil ik ook wel weer kunnen genieten van de onderwaterwereld!
Ik heb deze tijd helemaal niet als naar ervaren. Integendeel! Het was wel ff schrikken maar iedereen was zo lief voor me. Ik mocht alles maar dan ook alles vragen en ik werd in alles beantwoord. Het was een stressvolle tijd maar ook een interessante tijd. Ook voor de artsen van het Duik Medisch Centrum. Zoals Dr. van der Sluis zei, waar ik ook mee wil afsluiten:
“Jacqueline, dit waren 3 geweldige dagen!”
Ehh sja zo kun je het natuurlijk ook zien.....
<<NAAR BOVEN>>